กรีฑาประเภทลู่และลาน (Track and field) เป็นการแข่งขันกีฬาของชาย-หญิง ที่ต่างต้องใช้ทักษะที่มีความหลากหลายในการแข่งขัน เช่น การวิ่ง กระโดด และการขว้าง กีฬาส่วนใหญ่นำมาใช้แข่งมักเล่นกันในที่ร่มได้แก่ การแข่งแบบนี้ถูกจัดอยู่ในประเภทกีฬากรีฑา ซึ่งรวมถึงการวิ่งบนถนน วิ่งข้ามประเทศ และการแข่งขันเดิน โดนกีฬาทั้งหมดมักจะจัดพร้อมกันในช่วงเวลาเดียวกันบนพื้นที่บริเวณใกล้เคียง งานกรีฑาเหล่านี้มักจัดขึ้นในช่วงฤดูหนาวภายในสนามรูปไข่ ซึ่งมีขนาดตั้งแต่ 5 ถึง 12 รอบจนถึงขนาด 1 ไมล์ ส่วนงานที่จัดนอกสนามมักจะเป็นช่วงเดือน มีนาคมถึงมิถุนายนในสหรัฐอเมริกา กันยายนในยุโรป-เอเชีย สำหรับกีฬาที่นำมาแข่งขันในกรีฑาประเภทลานนั้นสามารถแบ่งออกได้ดังนี้

การวิ่งระยะสั้น (Sprints)

การวิ่งระยะสั้นเป็นการแข่งขันที่เก่าแก่สุดเท่าที่เรารู้จัก จัดเป็นประเภทกีฬาในกลุ่มกีฬาโอลิมปิกยุคเก่าแก่ เคยจัดขึ้นที่สนาม ‘Stadion Race’ เป็นการแข่งกันวิ่งจาะอีกจุดหนึ่งไปของสนามไปจนสุดของปลายสนาม เป้าหมายคือนักวิ่งจะต้องวิ่งให้ได้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำเพื่อไปให้ถึงเส้นชัยให้เร็วที่สุด  โดยแบ่งออกเป็น 3 ระยะได้แก่ 100 เมตร, 200 เมตร และ 400 เมตร สำหรับการแข่งขันในระดับมืออาชีพ จะมีการนำอุปกรณ์ใหม่เข้ามาใช้งานด้วย โดยนักวิ่งจะเริ่มด้วยการวางเท้าไว้ที่อุปกรณ์ ‘Starting Block’ เพื่อที่จะให้สามารถที่จะออกตัวได้อย่างมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น โดยนักวิ่งแต่ละคนจะต้องวิ่งอยู่ภายในเลนของตนเองเท่านั้น ยกเว้นการวิ่งระยะ 400 เมตร โดยระยะทาง 100 เมตรจะใช้สำหรับการแข่งขันด้านความเร็ว มากกว่านี้คือการแข่งขันความอดทนของตัวนักกีฬา นักสรีรวิทยาบอกว่าความเร็วสูงสุดของนักวิ่งนั้นไม่สามารถรักษาไว้ได้นานกว่า 30 วินาทีหรือมากกว่านั้น เพราะกรดแลคติคจะเริ่มก่อตัวสะสมขึ้น ทำให้กล้ามเนื้อส่วนขาเกิดอาการขาดออกซิเจน หมายความว่ามนุษย์จะสามารถทำความเร็วได้สูงสุดเพียงแค่ 20 เมตรแรกเท่านั้น

กีฬากระโดดสูง (Long Jump)

กีฬากระโดดสูงเป็นประเภทกีฬาที่เก่าแก่มากที่สุดเช่นกัน มีรากฐานมาจากกรีฑากรีกในสมัยโบราณ โดยนักกีฬาจะทำการวิ่งระยะสั้นก่อนที่จะกระโดดไปข้างหน้างให้ได้ไกลที่สุด ผู้ที่ชนะคือคนที่สามารถกระโดดได้ไกลมากที่สุด โดยจะมีการใช้อุปกรณ์เป็นตุ่มน้ำหนักที่สวมข้อมือแต่ละข้างไว้ สาเหตุที่ต้องทำเช่นนี้ก็เพื่อช่วยสร้างแรงโมเมนตัมให้กระโดดได้ไกลมากขึ้น กระทั่งมาถึงช่วงยุคสมัยใหม่เริ่มการข่งกระโดดได้เริ่มมีให้เห็นช่วงปี 1860 ในประเทศอังกฤษ และสหรัฐอเมริกา แต่จะไม่มีการใช้ตุ่มน้ำหนักถ่วงมือทั้งสองข้าง โดยนักกีฬาจะต้องวิ่งไปจนสุดความยาวของแทร็กก่อนจะกระโดดเข้ากระบะทราย ซึ่งนักกีฬาจะต้องกระโดดก่อนเส้นที่ทำเครื่องหมายไว้

กีฬาพุ่งแหลน (Javelin Throw)

หอกเป็นเครื่องมือที่ใช้ในการล่าสัตว์และทำสงครามในสมัยโบราณ ถูกนำไปใช้แข่งขันขว้างไกลในโอริมปิกยุคโบราณ ตามบันทึกที่เคยเขียนเอาไว้ว่ามีการแข่งขว้างหอกเมื่อ 708 ปีก่อนคริสตกาล ฝ่ายไหนสามารถขว้างหอกได้ไกลที่สุดจะได้เป็นฝ่ายชนะ กีฬาพุ่งแหลนได้รับความนิยมอย่างมากในสแกนดิเนเวียตลอดช่วงปลายศตวรรษที่ 19 และนักกีฬาจากภูมิภาคยังคงเป็นหนึ่งในตัวเต็งที่โดดเด่นที่สุดในการแข่งขันประเภทชาย

ในยุคสมัยใหม่นักกีฬาจะต้องทำการวิ่งเป็นระยะทางสั้นๆ บนแทร็ก จากนั้นจะเริ่มปล่อยหอกออกจากมือก่อนที่จะถึงเส้นฟาวล์ การแข่งขันพุ่งแหลนโอลิมปิกประเภทชายถูกจัดขึ้นครั้งแรกในปี 1908 ตามมาด้วยการแข่งขันในประเภทหญิงในปี 1932 ในช่วงแรกหอกที่นำมาใช้ทำขึ้นมาจากไม้ ตรงภายหลังในช่วงปี 1950 อดีตนักกีฬาทีมชาติได้แนะนำให้ใช้หอกกลวงจนกระทั่งพัฒนามาจนถึงหอกที่ทำขึ้นจากโลหะ ซึ่งวัสดุเหล่านี้ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการขว้างเป็นอย่างมาก